Trafalgar Meydanı

 


 Londra’nın

    Trafalgar Meydanı’ndaki havuzun

        içine düşürmüşsün gözlerini

kalbimi bir mızrak gibi

    delişlerinden tanıdım onları

alıp da sana getirmeyi

    düşünsem de bir an

        o eşsiz hazineleri

Trafalgar Meydanı’na acıdım da

    yine havuzda bıraktım

        o mahzun bakışları

 

Trafalgar Meydanı’nın üstünde

    her daim bulutlar dolanır

gözlerindir güneş yerine

    o kara meydanı aydınlatan

onlar yağmur sanırlar

    oysa bilmezler ki

kirpiklerinden süzülen

    yaşlardır aslında

        o kuru meydanı ıslatan

 

adını meğer

    bir deniz savaşından alarak

        bu meydana vermişler

gözlerin kadar değer miydi acep

    canlarını dişlerine takarak

        uğruna vuruştukları şeyler

           bilemem

havuzun

    o meydanın orta yerinde

        durduğu müddetçe

            bil ki Trafalgar

                seni aklımdan silemem

 

geceler boyu

    nöbetini tuttum gözlerinin

seneler evvel

    Trafalgar’a dikilen arslanlar

        şahidim oldular

gündüzleri bu meydanda

    ellerimle beslediğim güvercinler

        sabahları beni

            o havuzun başında

                gözlerini bekler halde buldular

 

elveda İngiltere

    elveda Londra

        elveda Trafalgar Meydanı

aklımı

    havuzunun sularına salarak

bedenimi

    meydanının taşlarına sererek

ruhumu

    sütunlarında çarmığa gererek

        gidiyorum bu diyarlardan


fakat bilmelisin ki

    havuzunla

         sütunlarınla

            ve de arslanlarınla

                daima yüreğimde kalacaksın


ve tıpkı Kabe’m olduğun gibi

    Kıble’m dahi Trafalgar

        bundan böyle emin ol ki

            artık yalnızca sen olacaksın


Bora BÜKE

Trafalgar Meydanı / Londra

(Görsel: Trafalgar Meydanı'nı gösterir eski bir yabancı kartpostal)

İletişim: bora.buke@gmail.com

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Denge… Ya da balans… Veya muvazene…

Resim
Yaşam okyanusunun gelgit’lerinde boğulmamak için çırpınıp dururken, ruhumuzu dinleyebileceğimiz üç-beş dakikalar çalabildiğimizde zamandan, çoğumuz, vicdanımızın muhasebesini yapmaya kalkışırız. Bu eylem; kimimiz için o anda aklımıza esiveren sıradan bir hesaplaşma, kimimiz için periyodik aralıklarla yapılması lazım gelen bir ödev, kimimiz içinse hemen hemen her gün zaman yaratılıp yerine getirilmesi gereken bir zorunluluktur. Vicdan muhasebesinin yanında, aslında ondan daha da çok, yapmamız gereken bir başka analiz, çıkartmamız gereken bir başka envanter daha vardır iç dünyamızda: Varlığımızın muhasebesi… Bu, öyle bir muhasebe çeşididir ki, mali yılımız, anamızın karnında şekil bulmakla başlayıp, mezar taşımızın -şairin dediği gibi- ola ki, devasa bir çınarın altına dikilmesiyle nihayetlenir. Yıl sonları, bayramlar veya bunlar gibi insanların ruhuna dokunan özel günler, bu tarz muhasebe ve analizlerin yapılması ve eteğimizdeki tüm taşların dökülerek birer birer sayımlarının ya...
Devamı

Denizlere dair ilk aşkım: İğneada…

Resim
Hırçın bir rüzgar… Göz alabildiğine kilometrelerce uzayan upuzun bir kumsal… Ve o kumsalı o bembeyaz köpükleriyle döven dalgalar… Çocukluğuma şöyle bir dönüp de anılarımı tazelemeye çalıştığımda aklımda kalanın sadece bu üç şey olduğunu anlıyorum: Rüzgar, kumsal ve bol köpüklü dalgalar… 1970’li yılların başında denizi ilk olarak İğneada’da görmüştüm ben. Aşkım ilk orada başlamıştı denizlere dair. Denize ve de Karadeniz’e elbette! O yörelerden ayrılmamızın ardından, çok istememe rağmen, uzun yıllar yolum bir türlü düşmek bilmedi o bölgeye. Yine de her daim yüreğimde bir özlem olarak kalmasını bildi İğneada… İğneada’ya İstanbul’dan gidebilmek için birden fazla alternatif var. En güzel güzergahın İstanbul-Saray-Vize-Poyralı-Demirköy ve İğneada olduğunda karar kıldım ve gişelerden sonra Çerkezköy çıkışından sapıp otobandan ayrıldım. Az sonra beni karşılayan ve sarının başka hiçbir yerde göremeyeceğiniz değişik tonlarıyla bezenmiş o güzelim ayçiçeği tarlaları kilometreler boyunca Poyr...
Devamı